Learn Hardcore Greek: Όποιος θέλει να έρθει στο πάρτι, πρέπει να πάρει πρόσκληση. - Whoever wants to come to the party must get an invitation.

Refers to people.
Agrees in gender and number with the person it refers to (here, masculine singular by default for “whoever” in general).
Is normally followed by a verb clause.

Compare:

Κάποιος θέλει να έρθει στο πάρτι. → Someone wants to come to the party. (a specific but unknown person)
Αν κάποιος θέλει να έρθει στο πάρτι… → If someone wants to come to the party… (close in meaning, but sounds a bit more like a logical condition than a “whoever” rule)
Όποιος θέλει να έρθει στο πάρτι… → Whoever wants to come to the party… (useful for rules / announcements, like here)

Why is there a comma after στο πάρτι?

The sentence has two parts:

Όποιος θέλει να έρθει στο πάρτι,
→ a conditional / relative clause (“whoever wants to come to the party”)
πρέπει να πάρει πρόσκληση.
→ the main clause (“must get an invitation”)

In Greek, a comma is normally used to separate such a dependent clause from the main clause, especially when the dependent clause comes first.

If you reverse the order, you usually don’t use a comma:

Πρέπει να πάρει πρόσκληση όποιος θέλει να έρθει στο πάρτι.
(no comma needed here)

Why is it θέλει να έρθει and not just θέλει έρχεται or θέλει έρθει?

In modern Greek, θέλω (“I want”) is followed by να + verb in the subjunctive:

θέλει να έρθει = “(he/she) wants to come”

So:

You must have να.
The following verb (έρθει) is in the subjunctive mood (more precisely, the aorist subjunctive).

Forms without να (like θέλει έρχεται or θέλει έρθει) are wrong in modern Greek in this structure.

Why is it να έρθει and not να έρχεται? What’s the difference?

Greek distinguishes aspect in the subjunctive:

να έρθει – aorist subjunctive → one complete event: “to come (once, as an event)”
να έρχεται – present subjunctive → repeated / ongoing or habitual action: “to be coming / to come regularly”

Here, coming to the party is a single event, so να έρθει is natural:

Όποιος θέλει να έρθει στο πάρτι…
→ Whoever wants to come (once) to the party…

You could use να έρχεται in contexts like:

Όποιος θέλει να έρχεται στο μάθημα, πρέπει να…
→ Whoever wants to attend (regularly) the class must…

What’s the difference between να έρθει and θα έρθει?

να έρθει = subjunctive, usually after a particle like να, expressing desire, necessity, possibility, etc.:
- θέλει να έρθει → “he/she wants to come”
- μπορεί να έρθει → “he/she can/might come”
- πρέπει να έρθει → “he/she must come”
θα έρθει = future indicative:
- θα έρθει → “he/she will come”

So in this sentence, θέλει να έρθει means “wants to come”, not “will come”.

What form is πάρει, and why is it not παίρνει?

πάρει is the aorist subjunctive of the verb παίρνω (“to take / to get”).

Present indicative: παίρνει → “he/she takes / is taking”
Aorist subjunctive: να πάρει → “to take / to get (once)”

After πρέπει να, Greek typically uses the subjunctive, and with a single, completed action we choose the aorist:

πρέπει να πάρει πρόσκληση
→ “he/she must get an invitation (at some point)”

πρέπει να παίρνει πρόσκληση would suggest habitual or repeated action (“must keep getting invitations”), which doesn’t fit here.

Why doesn’t πρέπει change according to the subject (e.g. πρέπω, πρέπει, πρέπει…)?

In modern Greek, πρέπει is used impersonally and stays the same for all persons:

Πρέπει να πάω. → I must go.
Πρέπει να πας. → You must go.
Πρέπει να πάμε. → We must go.

Historically there was a personal verb πρέπω, but in modern usage πρέπει is essentially frozen in the 3rd person singular form and is treated like an impersonal modal verb “must / have to”.

So in Όποιος θέλει να έρθει στο πάρτι, πρέπει να πάρει πρόσκληση, πρέπει does not agree grammatically with Όποιος; the subject is understood from the following verb (να πάρει).

Why is there no article before πρόσκληση? Why not μια πρόσκληση or την πρόσκληση?

πρόσκληση means “invitation” and is a countable feminine noun. You could say μια πρόσκληση (“an invitation”) or την πρόσκληση (“the invitation”), but:

να πάρει πρόσκληση here has a generic, indefinite sense:
- “must get an invitation (some invitation, one of them)”

Greek often omits the article in patterns like:

παίρνω άδεια → I get leave/permission
παίρνω προαγωγή → I get a promotion
παίρνω πρόσκληση → I get an invitation

If you say:

πρέπει να πάρει μια πρόσκληση
→ grammatically fine, clarifies it’s one invitation.
πρέπει να πάρει την πρόσκληση
→ refers to a specific invitation already known in context.

In this general rule for party entry, no article is the most natural choice.

What is στο exactly? Is it one word or two?

στο is a contraction of:

σε (preposition “in / at / to”)
το (neuter definite article “the”)

So:

σε + το πάρτι → στο πάρτι → “to the party / at the party”

Other common contractions:

σε + τον → στον (e.g. στον φίλο μου)
σε + την → στη(ν) (e.g. στη δουλειά)
σε + τους → στους

What gender and case are πάρτι and πρόσκληση here?

πάρτι
- Gender: neuter
- Type: indeclinable (it keeps the same form in all cases)
- Here it’s the object of the preposition σε, so “(to) the party”:
  - στο πάρτι = σε + το πάρτι
πρόσκληση
- Gender: feminine
- Declined noun:
  - Nom. sg.: η πρόσκληση
  - Gen. sg.: της πρόσκλησης
  - Acc. sg.: την πρόσκληση
- In our sentence, after να πάρει, it’s in the accusative as the direct object:
  - (να πάρει) πρόσκληση → “(to get) an invitation”

Could I say Όποιος θέλει να έρθει στο πάρτι, πρέπει να έχει πρόσκληση instead? Is the meaning different?

Yes, that’s possible, but there’s a nuance:

πρέπει να πάρει πρόσκληση
→ “must get an invitation”
Focus: the action of obtaining one (e.g. from the host beforehand).
πρέπει να έχει πρόσκληση
→ “must have an invitation”
Focus: the state of possessing one at the relevant time (e.g. at the door).

In practice:

Use πρέπει να πάρει πρόσκληση if you’re explaining the procedure (you need to get an invitation in order to be allowed in).
Use πρέπει να έχει πρόσκληση if you’re stating the requirement at entry (if you don’t have it, you’re not getting in).